Zerwanie ścięgna

Spis treści

• Przyczyny
• Objawy
• Leczenie

Ścięgno stanowi przedłużenie mięśnia. Zbudowane jest z włókna kolagenowego podatnego na kontuzje. Urazy najczęściej dotyczą kończyn dolnych, zwłaszcza narażone na kontuzje jest ścięgno Achillesa, w dalszej kolejności jest to ścięgno w kolanie, następnie ścięgno palca i nadgarstka. Są to zerwania włókna łączącego mięsień z kością.

Przyczyny

Podstawową przyczyną jest zbyt duża siła działająca na ścięgno. Często zerwanie ścięgna ma miejsce podczas wysiłku sportowego w wyniku gwałtownego ruchu, na przykład podczas startu do biegu czy skoku. Do urazu dochodzi też na skutek wielokrotnego powtarzania jednego ruchu. Najczęściej takiej kontuzji doświadczają osoby nieprzygotowane do dużej aktywności fizycznej, niewytrenowane, przystępujące do ćwiczeń bez uprzedniej rozgrzewki.

Inna przyczyna to uraz bezpośredni, powstający na skutek silnego uderzenia, na przykład kopnięcia lub wypadku. Zerwanie włókien następuje także w wyniku zapalenia ścięgna. U osób po czterdziestym roku życia zerwanie ścięgna może pojawiać się na skutek zmian zwyrodnieniowych i pogorszenia się unaczynienia ścięgien.

Objawy

Pierwszym niepokojącym symptomem zerwania ścięgna jest słyszalny trzask lub chrupnięcie. Jednocześnie pojawia się silny ból, zwiększający się podczas próby chodzenia, ale odczuwalny także podczas spoczynku. Następnie obserwuje się opuchliznę i wylewy podskórne w miejscu urazu, bo przerwaniu ulegają też okoliczne naczynia krwionośne. Poza tym można wyczuć dotykiem przerwę w ciągłości włókien. W dalszej kolejności następuje niemożność wykonania jakiegokolwiek ruchu w miejscu kontuzji.

Leczenie

Pierwsza pomoc polega na unieruchomieniu kontuzjowanego fragmentu kończyny. Dla zmniejszenia obrzmienia i wylewów podskórnych oraz bólu stosuje się okłady z lodu, octu lub altacetu.

Taka kontuzja musi być jednak jak najszybciej zdiagnozowana przez lekarza ortopedę. Wykonuje się badanie USG, by rozpoznać rodzaj i miejsce uszkodzenie. Zalecane jest też badanie RTG.

Gdy ścięgno jest całkowicie zerwane, konieczne jest zszycie włókien, czyli wymagany jest zabieg chirurgiczny. Następnie zakłada się gips, by uniemożliwić ruch w kontuzjowanym miejscu. Gips zdejmuje się po sześciu tygodniach.

Kolejny etap leczenia to rehabilitacja wykonywana przez 4 do 6 tygodni, a w przypadku zerwania ścięgna Achillesa trwająca nawet 24 tygodnie. Polega ona na ćwiczeniach czynno- biernych pod okiem rehabilitanta oraz na fizykoterapii (stosuje się laseroterapię, pole magnetyczne, krioterapię).

Raz zerwane ścięgno jest bardziej podatne na kolejną kontuzję.

Przeczytaj również: Choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa

Przeczytaj również: Haluksy

Przeczytaj również: Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa